Moi!
Ik ben Aniek.
Nieksen voor intimi.
En dit is mijn web-log.
Ik doe erg mijn best om af en toe wat leuks te schrijven.
En dan mag jij het lezen.
Dus: hopelijk heb je veel plezier of raak ik een andere snaar….

xxx Nieksen

Nu ik al die vlaggen elke keer zie en het nog minder dan zes weken voor het Schoolfeest is, komt er toch zo af en toe een gedachte bij me op…

Als Wouter en ik gaan samenwonen, dan hoop ik dat we een Rellie-buurman krijgen.
Die zijn namelijk handig, sterk, creatief en gezellig.

Bijna net zo’n ideale man als de pastoor, dus…

Gisteren dus naar de musical “Belle & het Beest” geweest in het Orpheus-theater in Apeldoorn.
Ik moet zeggen dat ik door de jaren al heel wat musicals gezien heb. Ff kijken: Miss Saigon, Elisabeth, Aida, Saturday Night Fever, Mama Mia, De Drie Musketiers en de Lion King. Volgens mij zijn ze dat.
De een blijft je bij (Aida, toch wel) en de ander vergeet je vrij snel (De Drie Musketiers, toch wel). Een ding is wel zeker: naar welke musical ik ook toe ga: als de eerste noten worden ingezet en het publiek begint te klappen en te joelen, dan krijg ik kippevel en tranen. Ik kan d’r niks aan doen, maar het is zo. Hoe lelijk ook, hoe mooi ook: bij elke musical raak ik een beetje wiebelig van wat ik zie en hoor. Kanttekening: bij de Lion King moest ik echt brullen (niet letterlijk) bij de opening. Dit alles ff terzijde.

Belle & het Beest is echt een fikse aanrader. Ik vind het persoonlijk zoveel anders dan de tekenfilm, omdat het een beroep doet op je fantasie. Maar tegelijkertijd is het zo fantastisch mooi aangekleed: daar zeg ik echt “u” tegen. Een voorbeeld: Lumiere, die kandelaar: die heeft dus echt gasbranders in zijn pak om de kaarsjes “aan te steken”. En zo zijn er meer dingen die in deze musical echt vertederend werken. De klungeligheid van Het Beest, een soort van boekenboom, een levend peper- en zoutstel en ga zo maar door. Geweldig goeie spelers (terwijl wij bij lange na niet de originele cast hadden), prachtige muziek, dikke humor.

Ik zou zeggen: als je nog kunt gaan…. DOE HET!

Ja, sorry mensen. Het heeft weer een weekje geduurd voordat ik een nieuw stukje kon schrijven. Ik ben namelijk hartstikke druk geweest de afgelopen week. Op mijn nieuwe werk. Bij mijn nieuwe baas.

Maar er moet me toch even iets van het hart. Mensen: Nieksen is nu officieel ambtenaar!! Weten jullie wel wat dat betekent? Of in ieder geval: wat dat bij mij oproept? Hele dagen op kantoor, strak in het pak, urenlange zinloze vergaderingen, met een broodtrommel onder de arm een middagwandeling doen, nooit meer mogen schelden maar “potverdriedubbeltjes” moeten zeggen met-zelfs-dan-al het schaamrood op de wangen, een regelneuker zijn, een koffiejuf die je koffie en een kan water komt brengen, cursussen met overnachting, netwerklunches en vrij hebben op de meest rare dagen. Ik ken alle vooroordelen. En ik geloofde er ook nog in.

Ik kan jullie zeggen: alleen dat laatste van bovengenoemde is waar.
Hoezeer ik er zelf eerst een beetje moeite mee had; na mijn eerste werkweek weet ik al dat ik hier best blij van wordt. Werken voor de overheid is alsof je je teen in een warm bad dompelt. Of als een glaasje bier op het grasveld tijdens een mooie zomerdag. Of als een maatje 38. Of twintig euro winnen met een kraslot. Of wat je allemaal zelf maar prettig vindt.
Echt waar. Ik verbaas me erover hoe goed het geregeld kan zijn. Ik voel me echt welkom! Mooie werkplek, leuke collega’s en geweldig werk. Ook de insteek dat je nog veel moet leren maar dat dat ook mag. En dat alle deuren voor je open staan. En mensen: ik ben een harde werker. Echt waar. Dat is me met de paplepel ingegoten dus maak u geen zorgen. Ik zal echt mijn best doen voor jullie centjes .

Ja, er zijn mensen die zich al een beetje aan me ergeren. Omdat ik gebruik maak van voorzieningen die eigenlijk tot de overbodige luxe behoren. Die mensen hadden dat niet achter mij gezocht. Maar ja, wees eerlijk: als het jou aangeboden zou worden, wat zou je dan doen? Ik heb zoiets van: “Tja, als het er toch is, dan kan ik het maar beter ook aannemen.” Ik vind dat niet zo’n gekke gedachte hoor.
Maar goed. Als puntje bij paaltje komt, ben ik nog steeds ambtenaar… En daar moet ik het de komende jaren maar mee doen.

Het is 30 april. Koninginnedag. Maar nee, dat hebben we gisteren al gehad omdat het vandaag “niet mocht”, zo werd gezegd. Omdat het zondag is. Het zij zo. Misschien ook wel goed, anders had ik vandaag aan de Oranjebitter gemoeten en was ik morgen kapot geweest. Functioneel en commercieel gezien is dit toch beter.
Eerst dacht ik dat het vreemd zou zijn: Koninginnedag vieren op 29 april. Maar zo gauw je het rood-wit-blauw-oranje feestgedruis instormt (in mijn geval was dat in Arnhem), is het gewoon Koninginnedag en vloeit het bier rijkelijk.

Op Koninginnedag kan het niet anders, of ik kijk ook een gedeelte van de Koninginne-optocht op tv. Om te zien wat voor kleding er gedragen wordt, welke hoedjes er uit de doos zijn getoverd en wat er door de “gelukkige” uitverkoren stad die Bea en haar roedel mag ontvangen, georganiseerd is. Nu was het dan Zeewolde en Almere, waar verrassend genoeg Floortje optrad! Whaah! En nog vals ook. Maar Beatrix liep er gewoon langs zonder te stoppen en te kijken. Go Bea!

Elk jaar bij die optocht poppen er zo een aantal vragen in me op. De belangrijkste vraag voor mij is: vindt Bea het allemaal wel zo leuk? En daarbij: zou Bea wel echt van kinderkoortjes houden? Want elk jaar staat er weer zo’n groep kinderen blij te bleeren in oranje t-shirts. En vindt ze koekhappen wel zo leuk? Want overal worden oud-Hollandse spelletjes georganiseerd en moeten de prinsen weer “spontaan” meedoen. En al dat gezwaai en maar moeten lachen en lief doen en interesse tonen… ik kan me best voorstellen, dat Bea er soms een beetje zat van is. En ik zou me ook best kunnen indenken dat Bea het misschien wel eens leuk vindt om een parachutesprong te maken of het Koninginnedag-lied te rappen met Lange Frans.

Waar ik nou echt in geinteresseerd ben, is hoe de Oranjes nu eigenlijk hun leven leiden. Net als De Pfaff’s, maar dan anders. Dan nog iets chiquer. Of misschien ook niet…
Want wat doet Bea ‘s avonds na haar werk? Zit zij dan ook gewikkeld in een fleece-deken op de bank met een bak chips op schoot? En welke muziek zou Bea nu echt leuk vinden? Is dat wel klassiek of toch meer muziek van deze tijd? Bij iedere bruiloft of uitvaart komt er een opera-zangeres en een Orkest-van-het-Oosten… Toeval of “hoort dat nu eenmaal zo”? Zou ze ook wel eens 3FM op hebben staan? En zou Beatrix wel eens slecht zijn van de vele champagne? Of schelden? En wat voor oma is ze?
En zo zou ik ook een kijkje willen nemen bij Alex en Max. Drinken ze uit zilveren bekers? Krijgen ze iedere dag ontbijt op bed, een kledingadviseuse, een visagist en een kapper aan huis? Of wonen die erbij in? Laat Maxima wel eens een scheet in bed en wappert ze dan ook met de lakens? Heeft Alex wel eens een bekeuring gehad dankzij zijn Volkswagen GTI? Dat soort dingen!

Er wordt zoveel gebrainstormd over nieuwe reality-shows, waarvan ik vaak denk: “Interesseert mij geen bal, hoe Imca Marina haar leven leidt. Echt niet.” Maar de Van Oranje-Nassaus; ja, dat is een bestaan waar we weinig van weten maar toch graag meer van zouden willen zien. Want volgens mij leven ze echt wel in een glazen kooi die door anderen gemaakt is.

Een reality-show over het Koningshuis: het zal wel niet kunnen, maar toch… het is maar een voorstel.

Kan iemand me vertellen waarom we 86 euries neerleggen om vooraan te staan bij welk-concert-dan-ook, terwijl we voor-vijftig-cent-tijdens-de-collecte op de achterste bank in de kerk gaan zitten terwijl de 1e rang nog vrij is?

Ik kan echt enthousiast raken door bepaalde tv-programma’s. En ik vind het dan ook heel leuk om daar een stukje over te schrijven. Vooral, omdat “veel” lezers (als ik al veel lezers heb ) zich erin herkennen (of niet) en er ook iets over willen zeggen.
Had ik eerst grote verhalen over Idols en was ik daarna niet te spreken over Dancing with the Stars; nu moet ik even mijn dolheid kwijt over “Herman zoekt chef”.
Een programma op RTL5 waarbij een Rotterdamse chefkok en restaurant-magnaat op zoek is naar een nieuwe kookaanwinst voor zijn nieuwe restaurant. Eigenlijk iemand die de scepter gaat zwaaien. Of eigenlijk: met het koksmes.

Herman den Blijker: een geweldige vent vind ik het! Een tikkeltje arrogant en eigenwijs, maar dat mag ook wel. Want tjee, ik krijg bewondering voor chef-koks. En steeds meer.
Daar waar mensen zeggen dat ik goed kan koken, schaam ik mijn eigen rot als ik zie wat die Kokkies en Peppies van Herman allemaal moeten kunnen. En wat Herman zelf allemaal kan. Misschien heb ik een roeping gemist. Dat denk ik wel eens, want een van mijn jeugddromen was toch wel een eigen restaurant… Ik heb een ander vak gekozen en krijg daardoor straks heel ander vlees in de kuip.

Mijn “man” en ik zijn allebei (ssst!) een beetje fan van Herman en kijken heel graag naar zijn programma’s. En willen maar wat graag een keer in een van zijn restaurants eten. We hebben een avond een poging gedaan om mee te doen met dat stomme sms-spel, van “sms Herman naar 5656″. Krijg je vervolgens 17 vragen waar je natuurlijk het antwoord op weet. En verwacht je heel stiekem en heel stom ook nog dat je misschien wel gaat winnen. Wij visten achter het het. Maar we weten nu dat er Herman-restaurant aan de Utrechtsestraat in Amsterdam komt…Ik kan je wel vertellen: zolang ik Herman’s talentenjacht volg en zie dat de Kokkies er letterlijk niets van bakken, durf ik mijn spreekwoordelijke vingers er nog niet aan te branden en laat ik ze nog maar even in hun eigen so(e)p gaarkoken.

“Dancing with the stars”, iedere zaterdag om 20:00 uur op RTL 4.
Voor mij een goede invulling van de avond na de derde Idols-reeks.
Prachtige dansen, blijdschap en passie, concurrentie tussen concullega’s van de Nederlandse televisie. Mooie jurken, mooie pakken, mooie torso’s. Prachtige live-muziek. En Ron Brandsteder. Da’s minder.
Maar na dit weekend vind ik het toch niet zo leuk meer.
Want John – Hark – de Wolf zit er nog steeds in. En die mooie, mooooie Lieke van Lexmond heeft haar glazen muiltjes noodgedwongen in de wilgen moeten hangen!

Ho ho! Kijk eerst ff de video’s!

Als je het programma een beetje gevolgd hebt, dan weet je dat John de Wolf echt niet kan dansen. Het ziet er echt niet uit. Tuurlijk, hij zal voor vele mannen een voorbeeld zijn. Het is ook best wel knap. Best wel. Maar echt mensen, neem dit niet als voorbeeld. Neem John niet als voorbeeld.
Ik vraag me af of John de Wolf er nog inzit vanwege de hoge amusementswaarde (zoals een van de juryleden zaterdag al zei) of omdat Nederland zo’n voetbal-minded land is… Een van tweeen moet toch de reden zijn.

Net als met Idols mag ook bij Dancing with the stars het publiek hun stem uitbrengen. En ja hoor, daar gaan we weer. Daar waar het programma gaat om dansen (lees: passenreeksen, ritme, uitstraling), stemmen wij in dit geval op de meest a-muzikale, houterige Klaas van het hele stel. Misschien is het ook wel een straf voor de televisiemakers. “Als we toch al voor elk programma moeten bellen of sms-en, nou, laten we het showtje dan maar eens om zeep helpen en op Sjonnie stemmen. Dat zal ze leren!” Ofzo.
Weet je wat ik denk? Dat onze Sjonnie gewoon gaat winnen. Doek het programma dan maar op want dan zijn de danspasjes zoek.

Ooooh dames! Hebben jullie het al ontdekt? Of wend ik mij nu tot iemand die er nog nooit van gehoord heeft? Lees dan maar even verder.

Sinds Kerst ben ik een beetje (veel) in de ban van Pandora. Mijn lieve vriend gaf me de armband met een bedel. Prachtig, echt prachtig! Helemaal “Nieksen”.
Ik was erg goed in staat om niet verder te kijken dan de vakjes in mijn portemonnee diep zijn. Ik vond dat best knap van mezelf. Want collega’s raakten er zelfs een beetje verslaafd aan en “vergaten” hun echtgenoot te zeggen welke bedels ze nu weer via het internet besteld hadden.

Op mijn verjaardag kreeg ik maar liefst zeven nieuwe bedels. Mijn armband wordt echt “mijn” armband. Ik blijf er maar naar kijken. En nu ben ik verkocht. Bij de Prijsgigant in Enschede zijn de bedels te koop tegen 30% korting. Vandaag heb ik voor het eerst gekeken op de site. En ook direct een bedel besteld. Nee, niet zomaar. Ik vond dat ik mezelf mocht trakteren op mijn nieuwe baan. Dat is een goeie reden, toch?
Net als dat ik straks mijn eerste maand werken overleefd heb, het weer zomer wordt, het Schoolfeest is, ik en Wouter 5 jaar en 7 maanden bij elkaar zijn, Nederland het goed (of slecht) doet tijdens het WK, ik mijn tweede paaltje ram… enzovoort.

Ik denk dat mijn armband voor het eind van het jaar topzwaar is. En dan heb ik mijn eigen kapitaal aan mijn arm hangen. Maar dan ben ik er ook heel erg blij mee… want prachtig: dat is Pandora echt!

Vanochtend hadden we hier thuis hoog bezoek. De pastor kwam langs.
Hij kwam kijken hoe het met mijn moeder is.
Mijn moeder is van de generatie dat het een grote eer is dat zo’n man langskomt. Mam gaat ineens ook heel netjes Nederlands praten. Dat valt me dan zo op.

Ik ben van de generatie en overtuiging “We zijn allemaal maar gewone mensen. Wat je ook doet”. Gelukkig is de nieuwe en best wel jonge pastor ook zo iemand. Ik vroeg hem of hij een stukje taart bij de koffie wou, waarop de pastor antwoordde: “Nee dank je, ik heb een balansdag.”
Ons ijs was gebroken. Een pastor kan dus ook gewoon last hebben van overgewicht, net als ik! En een pastor eet dus ook wel een ei teveel met Pasen!
Deze pastor heet Jurgen in plaats van Johannes of Zacharias of wat dan ook. Een no-nonsense figuur die zo het huis binnen komt flodderen maar goed nadenkt voordat hij iets zegt. Hij dan slaat hij ook nog iedere keer de spijker op zijn kop. Hoe doet ie het!
Een pastor die ook gewoon een papa en mama heeft en waarschijnlijk broers en zussen.
Een pastor met vast ook zijn eigen onhebbelijkheden. Misschien is hij ook wel eens slecht geweest van de drank. Ofzo. Of heeft hij weleens een snoepje gepikt bij de drogist.
Maar toch is het een pastor meestal een innemend persoon. Alleen zijn kleding vraagt al om netheid, ofzo. Deze pastor heeft bijvoorbeeld zo’n zwart-wit boordje om. Best ouderwets. Maar ook best praktisch eigenlijk: je hoeft nooit na te denken over je outfit.

Pastor zijn is best een moeilijk beroep. Hoeveel jaren studie gaan daar wel niet aan vooraf? En dan sociaal gezien… Zo vind ik dat een pastor tussen de mensen moet staan. Een pastor moet dan ook met iedereen (hier in de Hof zijn dat boeren, burgers en buitenlui) een gesprekje aan kunnen knopen en moet dus van alle markten thuis zijn. Hij moet goed kunnen zingen voor die liederen in de kerk, hij legt weet-ik-hoeveel-huisbezoeken af, hij moet alle mensen in zijn waarde laten maar heeft direct van alles in huis om ze aan het denken te zetten. En hij mag niet beginnen te janken als er iets ‘ergs’ op zijn pad komt. Dan moet ook hij professioneel blijven.
Eigenlijk is de pastor ook een soort van maatschappelijk werker… en krijgt hij vast te weinig betaald.

Ik dacht dat ik af was van de pastoren. In mijn hoofd, dan. Omdat ik er in mijn leven nog maar twee ben tegengekomen en omdat zij geen onuitwisbare indruk hadden achtergelaten.
De man van vanmorgen kennelijk wel. Een prettig persoon met een goeie kop vol hersens en dikke humor. Hij sloot behoorlijk aan bij mijn gedachtengang, terwijl ik dat bij alle pastoren voor onmogelijk hield.
Haast de ideale man, zou je zeggen. Helaas voor alle dames… onbeschikbaar.